ریزنکته‌های برقی برای دانستن، یادآوری و گفت‌وگو.

برای بدست آوردن مقاومت الکترود مورد نظر، از دو الکترود کمکی استفاده می‌شود.
الکترود اصلی به عنوان پایهٔ مشترک ولتاژ و جریان. یکی از الکترودهای کمکی به عنوان پایهٔ مشترک جریان (الکترود دورتر) و الکترود کمکی دوم به عنوان پایهٔ مشترک ولتاژ (الکترود نزدیک‌تر) استفاده می‌شود.

اگر فاصلهٔ الکترودهای کمکی به اندازهٔ کافی از الکترود اصلی دور باشد، می‌توان گفت که این فاصله بر مقاومت زمین بی‌تأثیر (نباید تفاوتی کند که الکترود ولتاژ در کجا قرار گرفته است) است و کافیست مقدار جریان را بر ولتاژ تقسیم کنیم تا مقاومت زمین بدست آید. (الکترود کمکی ولتاژ را جابجا می‌کنند، اگر مقدار مقاومت به دست آمده تغییری نکرد، مطمئن می‌شوند که مقاومت را درست اندازه‌گیری کرده‌اند)

روش دقیق تعیین فاصله‌ها و جابجایی الکترود ولتاژ می‌تواند متفاوت باشد. «روش افت پتانسیل» و «روش ۶۲٪» از جمله روش‌های شناخته‌شده هستند که روش ۶۲٪ معمولاً یک روش خوب و مطمئن استفادهٔ بیشتری دارد.

نقش خاک اطراف الکترود
خاک‌های شنی و سنگلاخی بیشترین مقاومت را دارند. رُس نقش مهمی در کاهش مقاومت زمین دارد. الکترودهای میله‌ای برای خاک‌های رسی معمولاً مناسبند. در مناطقی که مقاومت زیر ۵۰ اهم باشد، با ترکیب الکترودهای ملیه‌ای و صفحه‌ای می‌توان به مقاومت رمین مناسب دست یافت. اگر مقاومت بیش از ۵۰ اهم-متر باشد نیاز به استفاده از مواد کاهنده مقاومت مانند بنتونیت و لوم و … خواهد شد. در کل استفاده از بنتونیت از نظر اقتصادی مقرون به صرفه و نسبت به روش‌های سنتی که در آن‌ها از زغال و نمک استفاده می‌شده ارجح است. نمک به مرور زمان شسته می‌شود و زغال اثر خود را از دست می‌دهد، اما بنتونیت چنین نیست.
به جای ذغال بهتر است از کربن‌های صنعتی (carbon black) استفاده شود.
برای حفظ رطوبت چاه در محل‌های کم‌باران، یک لولهٔ پی‌وی‌سی در سر چاه قرار می‌دهند که از داخل آن آب به چاه اضافه می‌شود.

اثر گذشت زمان
با گذشت زمان به علت فشردگی خاک اطراف الکترود زمین و پرشدن حفره‌های احتمالی، مقاومت الکترود کاهش می‌یابد.
صفحات مس نیز با گذشت زمان با نمک و آبهای خورندهٔ سطحی واکنش نشان می‌دهند و روی آن‌ها لایهٔ سوفات یا کربنات مس (مالاشیت) تشکیل می‌شود؛ این لایه مانع پیشرفت خوردگی به داخل مس می‌شود اما کارایی الکترود را بسیار پایین می‌آورد. برای رفع این مشکل از روش‌های حفاظت کاتدیک (آند فداشونده) بهره می‌گیرند. فلز فداشونده در اینجا می‌تواند منیزیم باشد که برای حفاظت یک صفحهٔ ارت، شاید حدود ۵۰ گرم منیزیم (۵٪ وزن فلز اصلی) به آن جوش داده شود و با این کار عمر الکترود تا حدود ۳۰ سال افزایش خواهد یافت. به غیر از منیزیم، آلمینیوم و آلیاژی از فلزهای مختلف هم می‌تواند به عنوان فلز فداشونده استفاده شود.

منبع

  • تجربیات عملی و بررسی روش‌های مختلف کاهش مقاومت سیستم زمین در استان گیلان، اسماعیل هنرمند، هوشنگ داداش‌زاده، کنفرانس شبکه‌های توزیع برق گیلان، اردیبهشت ۱۳۸۷

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

ابر برچسب